EY!-1

Ey....sen,

pencereden sarkıp da

parmakları denize uçan

martı renkli çocuk.

                                                

bir küçük sevgi tutuştursam eline

ne olduğunu bilmeden,alıp atar mısın.

kendince uçtuğun çiçek mavisi göklerde

selam edermiş gibi yapıp

kandırdığın bana,ona ve sana

neler sunarsın

sevgiyi alıp,atarsan...?

                                                

Ey...sen,

sevgiyi azımsayan

niteliksiz ve artık büyümüş olan

çocuk insan.

bırak da bari beni

kendim arayayım sana verdiğim o sevgi çiçeğini,

bırak da hangi köşeye sıkıştıysa

bulup,çıkarayım onu

ezilmeden tost gibi..