EY! – 3

Ey!

Gövdesinde süslü kement

Taşlı taçlı saçlarını savuran kadın,

Her adımı atışta görsünler diye

Fırlattığın edalarını alıp

Bir kuyuya atsan da

Yankısı çarpsa vursa ışıltılı camlara

Paramparça dağılsa ve avaz avaz şangırtılarla

Ey!

Gözlerinde fer gitmiş,hırs gelmiş

Gülmeden kahkaha atan,sevmeden aşık olan

Zahmetsiz çilelerin,benliksiz sultanı

Bir ayna tutsam da sana

görsen ruhunu

Korksan kendi varlığından

Kaçıp sığınsan çocuk saflığına

Geri dönsen bebek kokularına

Silip atsan köhne güzellik tohumlarını

Özüne kavuşsan da

Huzuru kalbinde bulsan

Ey saçlarını rüzgarsız savuran kadın!