CAN-I GÖNÜLDEN

Benim zulamda bir demet çiçek var

acılanmış çocuklara armağan

bir gün verilecek.

Benim penceremdeki parmaklıklar

elma ağacından,

arasından

gün sızıyor gözlerime

ve odağımda duran ukteye

Çocukluksuz bir yaşamın

tam ortasındaki hiçlikte

bir ağız var suskun,

gözler var

O’na ait ve bakan.

Ellerim dolup taşsın her bir anıyla

kıyamadığım çocukluğumdan kalan,

ve sunayım O’na,

gözü yaşsız kalsın artık!

(sadece yere düştüğü için ağlasın)

benim zulamda unutulmuş bir sayfa var

bir benim unutmadığım

O’na yadigar

bir gün sunacağım.