ARTIK

koruk tadında bir akşam düşü

serseme çevirmiş yalnızlık

medet umar loş ev ışıklarından 

ağladı ağlayacak içindeki çocuk

                                   

dudak büküyor

gözucunda birikmiş damlaların sessizliği

ağır geliyor artık.

koyu bir yol karanlığı

git git bitmiyor.

buz gibi taşlarda yalınayak yalnızlık

isyan etse ne değişecek

''külli yalanmış mutluluk,

hangi kapı eşiğinde unutulmuş da

ben bulayım''

diyor.

Susmak dolu kelimeler boğazına dizili

ağladı ağlayacak belli

                        

susuyor.

Ne baktığını görüyor,

ne gördüğünü biliyor,

bir yürek atımlık hıçkırık

ta içine doluyor.

geçmişten o çağrı kulağında,

….akşam oldu

diyen anne sesi

               

 ismini söylüyor,

eve dönme vakti gelmiş oysa,

başı önünde

evine dönmüyor.