?

Ölüm gölgelerden uzun

Buzdan soğuk

Hüzünden acı

Bir elinde tebeşir

Geçmiş karatahtanın önüne

Ders veriyor..

Okul yılları çoktan bitti

Baharların görkemi

Sabahın çiçek açan kokusu

Geride bir gölge

Şimdi sonsuzluğun bahçesinde

Kapalı kalan nöbetçi misali

Gelen geçenin gözlerinde arar

Karanlıktan kaçan  ışığın aydınlığını ..

Korkma

Kapanan sayfa ile mevsim bitmez

Döner gelir beşincisine;

Ne yağmurdur,ne kar,ne de güneş,

Şimdilik o mevsimde ne olduğu bilinmez..

YAŞAMAMAK SONRASI

bir gün

o yola çıkışta

can damarındaki gelgitler durdu sanmışken

miyad dolmuş ve

akmayan suya yansımayan izler peşinde

güneşsiz bir doğuş feryadı ve

canhıraş avazın haykırışları dolarken ciğerlerine dünya  üstü olmazlıklar gecesinde

görünmeyen gölgelerin soğuyuyla titreyecek

''ben var mıydım''

diyeceksin!

Hüzün...öyle bir saracak ki kalbinin üst yerini

beton gibi

sert

canın acıyacak

çok acıyacak

sen yine 

ağlamayacaksın.

geçmiş hiç olmadığı kadar sana ait ve

yaşanmamışlığın,

olmamışlığın,

olduramamışlığın sancısı dolarken göğüs kafesine

sipersizce

sen yine sadece

bakacaksın arkana

bakakalacaksın,

o yola çıkarken sessizce.

SOKAK ÇOCUĞU

Gel bir türkü olalım seninle

Mendil satan çocuğun düşlerine girelim,

O’na hayır demek kolay,

Pencerenin öbür tarafına geçelim

Bir kez aynayı silelim kirli bez elimizde,

Utanalım...

Gel

Bir kez üşüyelim ama

Gerçekten,kemiklerimize kadar işlesin soğuk,

Ayaklarımız hissetmesin

Bir vitrinden yansıyan ışıkla ısınalım,

Notası hüzün olan şarkı olalım seninle,

Avaz avaz bağıralım...

Göğe kaçan balona tutunsun çığlıklarımız,

Bir küçüğün gözyaşında akalım,

Buram buram çaresizliğe rağmen

Unutulmuşlardan olalım..

Tekrar çocuk olalım..

Gözümüzün önünde eriyen hayatlara

Dönüp bakalım dostum,

Gel,

Bir gün sadece

Sokak çocuğu olalım..

EY! – 3

Ey!

Gövdesinde süslü kement

Taşlı taçlı saçlarını savuran kadın,

Her adımı atışta görsünler diye

Fırlattığın edalarını alıp

Bir kuyuya atsan da

Yankısı çarpsa vursa ışıltılı camlara

Paramparça dağılsa ve avaz avaz şangırtılarla

Ey!

Gözlerinde fer gitmiş,hırs gelmiş

Gülmeden kahkaha atan,sevmeden aşık olan

Zahmetsiz çilelerin,benliksiz sultanı

Bir ayna tutsam da sana

görsen ruhunu

Korksan kendi varlığından

Kaçıp sığınsan çocuk saflığına

Geri dönsen bebek kokularına

Silip atsan köhne güzellik tohumlarını

Özüne kavuşsan da

Huzuru kalbinde bulsan

Ey saçlarını rüzgarsız savuran kadın!       

EY! - 2

Ey.. sarmaşıklarıyla bedenime dolanmış ruhum!

hayallerimle yaşamama

bir parça müsaade etsen de

tanış olduğum herşeyi bir anda

silsem,

unufak etsem ve

belkemiğime takılı oltayı çıkartsam

kancasını kırsam..

..o anda uçsam uçsam uçsam!

dalgalansam bir suyun üstünde

kendimce

özgürce..

Ey..sarmaşıklarıyla sanan beni koruduğunu

alternatifli kişiliğimin yaratıcısı

ruhum!

karar ver,

ne olacaksam olayım da

özgür müyüm,değil miyim

bulayım da..                                     

EY!-1

Ey....sen,

pencereden sarkıp da

parmakları denize uçan

martı renkli çocuk.

                                                

bir küçük sevgi tutuştursam eline

ne olduğunu bilmeden,alıp atar mısın.

kendince uçtuğun çiçek mavisi göklerde

selam edermiş gibi yapıp

kandırdığın bana,ona ve sana

neler sunarsın

sevgiyi alıp,atarsan...?

                                                

Ey...sen,

sevgiyi azımsayan

niteliksiz ve artık büyümüş olan

çocuk insan.

bırak da bari beni

kendim arayayım sana verdiğim o sevgi çiçeğini,

bırak da hangi köşeye sıkıştıysa

bulup,çıkarayım onu

ezilmeden tost gibi..

TAŞLAMA

zamansız açmışsın ağaç

bu mevsim kapat gözünü

ağlamak vaktinde

gülünür mü..

her taraf kuru dal,alt yaprak

bir sen çiçek dolusun

ölüm mevsiminde

doğulur mu..

kuşlar inanırsa sana,böcekler de

göçmenler ya yön değiştirirse..

yalan dururken

doğru denir mi,

nefret gününde

sevilir mi..

MİSTİK

bir dünyanın olmadığı bir yer olsa

ve orası bir yer olmasa ve ben

orada olsam,orada değil deseler.

DÜŞLERDE

Yalnızlık sarmıştı güverteleri,

Gözleri donuk

yüreği

sadece bakan.

Sessizliği duydu düşlerinde

bir tek kendine dalan.

Martı bile yoktu köpüklerin üstünde

bir O,

bir kendi

ve bir de gemi.

Gemilere bindi düşlerinde,

rotaları belirsiz

lacivertli,yeşilli sularda

ardında kalanlardan habersiz

hüzünlü ve sessiz.

Martı bile yoktu peşinde,

bir martı bile.

Sakin ve mutlu

Gemilere bindi herşeysiz.

ORHAN VELİ GİBİ OLMAK

sabahın erkeninde bir kez

güneş doğumunu izle,

sancısız tek doğum.

elinde

dumanında nefis kokusu olan

bir fincan çay olsun mutlak ve

diğerinde kahvaltılık bir avuç

arpa ya da pirinç,

hayır,sana değil

kuşlara..

CAN-I GÖNÜLDEN

Benim zulamda bir demet çiçek var

acılanmış çocuklara armağan

bir gün verilecek.

Benim penceremdeki parmaklıklar

elma ağacından,

arasından

gün sızıyor gözlerime

ve odağımda duran ukteye

Çocukluksuz bir yaşamın

tam ortasındaki hiçlikte

bir ağız var suskun,

gözler var

O’na ait ve bakan.

Ellerim dolup taşsın her bir anıyla

kıyamadığım çocukluğumdan kalan,

ve sunayım O’na,

gözü yaşsız kalsın artık!

(sadece yere düştüğü için ağlasın)

benim zulamda unutulmuş bir sayfa var

bir benim unutmadığım

O’na yadigar

bir gün sunacağım.

BİLMEK YA DA BİLMEMEK

kaç yaprak arşınladım dersin

anlamak için

kaç adım attım yeni günlere doğru

kaç kere koştum rüzgarın peşinden ve

kaç kere yumdum gözlerimi olmayanlara

kaç kere yandım dertlerden ve dertsizliklerden

kaç kere sövdüm yaşanmamışlıkların gölgesine

kaç kere

?

bilmem...

bir gün bilecek miyim?

bilsem değişecek miyim?

bilmem...

BEN YOKKEN ŞARKI SÖYLÜYOR MUSUN HALA?

kirpiklerinden tozlar dökülüyor çocuk

ayak parmaklarına kadar sarkmış kanatlarındaki tüyler

atlasan, düşeceğim sanıyorsun ya o uçurumdan

atlasan uçacaksın 

haberin yok.

bir elma ağacı kadar olamadım sana belli

tutunsaydın keşke dallarıma,

ama hiç ağlamaz ki ağaçlar

oysa ben serseme döndüm ağlaya ağlaya.

şimdi söyle bana

sen yalnızken şarkı söyler misin hiç

...

yanımdayken çok söylemiştin ama.

BAHÇE

buğulu bir düşünce ekranında

görünüyor,

hışırdayan yaprak sesleri

ve çocuklar.

gülümseyen yüzümdeki ışıltı

günün ilk saatiyle başlayıp,

sonuna kadar sürüyor

idi.

güzel bir bahçeydi-

-şimdi girmek yasakmış

çocuklar artık oynamıyor

koşmuyormuş

orada.

baharın kokusundan sıyrılıp

yaz sıcağıyla terleten

heyecanlı koşmalar

ve

içtenlikle gülümseyen

çocuk gözlerimiz

o bahçede

idik.

ARTIK

koruk tadında bir akşam düşü

serseme çevirmiş yalnızlık

medet umar loş ev ışıklarından 

ağladı ağlayacak içindeki çocuk

                                   

dudak büküyor

gözucunda birikmiş damlaların sessizliği

ağır geliyor artık.

koyu bir yol karanlığı

git git bitmiyor.

buz gibi taşlarda yalınayak yalnızlık

isyan etse ne değişecek

''külli yalanmış mutluluk,

hangi kapı eşiğinde unutulmuş da

ben bulayım''

diyor.

Susmak dolu kelimeler boğazına dizili

ağladı ağlayacak belli

                        

susuyor.

Ne baktığını görüyor,

ne gördüğünü biliyor,

bir yürek atımlık hıçkırık

ta içine doluyor.

geçmişten o çağrı kulağında,

….akşam oldu

diyen anne sesi

               

 ismini söylüyor,

eve dönme vakti gelmiş oysa,

başı önünde

evine dönmüyor.

ARDINDAN

kör kuyudan daha derin

iç çekişli uykular

kutupta gibiyim,gündüz yok,hep gece,

buz gibi yüzümün yarısı

çünkü

hasretim

en sevdiğim yere.        

AĞLAYAN KADIN

bulutlar altında

çıplak

gözler dışarı 

fırladı fırlayacak

şaşkın koşmalarla dolu bir yaşam

kapıya sıkışan parmak kadar çok sızlayan

her yan solgun bir gri

siyah mı beyaz mı hiç belli

ortada kalmış bir renk

düzensiz bir ahenk

koyu karanlık

yani

gün geceye denk.

ve kadın,

istiridye misali,

aynada görünen hayali

güçlü,sağlam belki

oysa

sersemlemiş bir yaprağın

rüzgara aldanan salınmasında

yorulmuş,besbelli,

henüz yazılmadan hikayesi.

ölesiye korkak

titreyiş dolu karanlıklarda

görmeyen bir çocuk nidasıyla

bağırır çığlık çığlığa

''babamı çok özledim!''                      

AÇMAMIŞ ÇİÇEĞE,UÇMAMIŞ KUŞA,DİNMEMİŞ ACIYA ATFEDİLMİŞTİR

Hala umudum var düne karşı

Kapkara örtünmüş güzelliklerin

Hançerle yoğrulmuş düşlerin sessiz çığlıkları içinde

Hissediyorum  o ışığı

Hala beklerim gelecek

Sihirli değnek darbesiyle aydınlanacak

Ve nefessiz kalmış çırpınışlar bir gün

Hafifleyecek,

Tükenecek zorlukların her dem telaşı,

her an hüznü ve hep mi böyle

hep mi tasa diyen yüzü,

Gülecek.

O yüzden

Sen çiçek,

Biraz bekle,az sonra çıkacak güneş

Sen doğmamış kuş, bekle

Hasret olsun düşlerin,özgürlük dolu.

Ve sen dinmeyen acı,

anlıyorum,artık beklemek zor,

bil ki her döngünün bitiş yerinde

açılan başka bir kapı

ve gidilen tazecik bir yol vardır,

hiç değilmemiş.

Sabret ve hisset,

Yeni çiçek açarken

Yavru kuş uçarken

Göreceksin.                         

BEYAZ

Gölgelerim yeşildi benim,

Kah uzanırdı dalga olup gökyüzüne

Kah ağaçta yaprak olurdu

Uçup da konan kelebeğin kanadı kadar hafif

Salınırdı bir yere bir de göğe.

Bulutların üstündeki masal yeri kadar ulaşılmazdı düşlerim

Rengi mordu,bazen eflatun

Yok ederdi varoluşumu dünyadan

Peri olup görünmez olurdum ya da

Melek olup,uçardım diyarlardan.

Pembeydi sevgilerim yoldan geçen insana

Kah bir tünel olurdu ucu görünmeyen

Git git bitmeyen bir dağın ortasında

Kah köprü olurdu ıssız bir adadan

Balta girmemiş ormana kadar uzanan.

Gümüş rengiydi yağmurlarım

Her vuruşunda pencereme

Yeni bir ışık parlardı kalbimden öteye

Kah akardı olmamış ırmaklardan, görünmeyen denizlere

Ve kah buhar olup uçardı serçelerin gözlerinde.

Beyazdı aşklarım su kadar,güneş kadar,bebek kadar beyaz

Kah dolardım coşkuyla sel gibi akarcasına binlerce kere

Deler geçerdim sonsuz toprakların sızılmamış kayalarından 

Kah  beklerdim doğan  günün sessizliğinde

Sükunetle işlerdim her bir oyayı ovalara yüreğimle.

Şimdi çoğu zaman kasvetli bir günün griliğinde

Hüzün soluk bir sis gibi

Kah görünür kah görünmez ama hep var

Günlerimin resmolduğu çerçevelerde

Bir kitap arasında seslenir şairimden mısralar

Hatırlatır beni bana ve der ki;

‘’birinciliği beyaza verdiler..’’

Her renkten bir buse alıp,üflerim semaya

Gökkuşağı olup, seyreder beni ve

beyaza boyanır gene dünya.