ARABALAR ARASINDAKİ YEŞİL GÖZ

Saçları kızıl, belki de kınalı

bir firkete takmış kahkülü önüne düşmesin diye anası,

Kendisi düşünemez, çünkü yaşı en çok altı..

Elinde peçete, arabalara yetişmeye çalışırken boynunu uzatıp

‘’abla abla’’ dedi,

gülümsedim, yanağına dokundum.

‘'bişey diycem sana’’

‘’söyle canım’’

‘’ben büyüyünce ne olucam biliyomusun’’

‘’ne olucaksın?’’

‘’doktor olucam’’

‘’afferin sana’’ dedim ‘’çok kitap oku, e mi?’’

‘’tamam’’ dedi

‘’hem ben (derken elini göğsüne koydu gururla :)  okula da gidiyorum zaten’’

İnanmıştı, gözleri yeşil yeşil gülüyordu yürek dolusu.

Aldım peçetesinden,

kucaklasam dedim kocaman, alsam arabaların arasından, sıyırsam.

Tutsam elinden, hiç bırakmasam,

Şımarsa azıcık ve ağlasa doya doya..

Sonra büyüse, doktor olsa,

küçük çocukların hepsini sokaklardan toplasa

Çoktan hareket etti araba,

Verdiği peçeteyle sildim yaşları,

Vura vura direksiyona ağladım

‘’tanrım’’ dedim

‘’Tanrı olmak çok zor olsa gerek!  Nasıl katlanılır bunca ağırlığa!! ‘’

SİZ BİLMEZSİNİZ

bir tepede kelebekli dereler akarken

paçaları ıslak

küçük bir çocuk idi

siz bilmezdiniz.

zamansızlık vardı kafasında,

gerisi her neyse ne

uçurtmalara tutunup  uçar giderdi biyerlere

pamuk şekeriyle boyanmış yüzü

tozla pislenmiş parçalı bulutluydu

kahkahayla gülerdi çocuk,

hecelerken sokağın adını köşedeki duvarda

yoğurtçunun çınlayan sesi gelirdi kulağına

koşardı soluksuzca,

siz bilmezdiniz.

Şimdilerde plastik kaplarda satılıyor yoğurtlar ve

uçurtmaların yerine pleysteyşınlar var,

zaten dereler de akmıyor

kelebeklerse hiç yok.

çocuk büyüdü,

artık paçaları değil,yanakları ıslanır oldu

adam diyorlar adına.

ruhunu bıraktığı o tepeyi düşlerken kendi sonsuz karanlığında

sessiz duruyor gibi

siz bilmezsiniz

ağlıyor aslında.