SİZ BİLMEZSİNİZ

bir tepede kelebekli dereler akarken

paçaları ıslak

küçük bir çocuk idi

siz bilmezdiniz.

zamansızlık vardı kafasında,

gerisi her neyse ne

uçurtmalara tutunup  uçar giderdi biyerlere

pamuk şekeriyle boyanmış yüzü

tozla pislenmiş parçalı bulutluydu

kahkahayla gülerdi çocuk,

hecelerken sokağın adını köşedeki duvarda

yoğurtçunun çınlayan sesi gelirdi kulağına

koşardı soluksuzca,

siz bilmezdiniz.

Şimdilerde plastik kaplarda satılıyor yoğurtlar ve

uçurtmaların yerine pleysteyşınlar var,

zaten dereler de akmıyor

kelebeklerse hiç yok.

çocuk büyüdü,

artık paçaları değil,yanakları ıslanır oldu

adam diyorlar adına.

ruhunu bıraktığı o tepeyi düşlerken kendi sonsuz karanlığında

sessiz duruyor gibi

siz bilmezsiniz

ağlıyor aslında.