AH KADIN OLMAK!

yağmayan yağmuru izlerken

gecenin camına tutunan seslerde korkularım

birleşir usulca, çoğalır, büyür, dev olur

tek tek  dokunmak  isterim gölgesiz ve  karanlık yapraklara

ağaç olmak isterim,

dal olmak,böcek olmak,toprak olmak

…ve hiçbirini olamam,

çığlığım sessizliğin avazında

görünmez yelkovan adımlı  gözyaşlarım göğe uçar

o göğüs boşluğu ateşinden kaçar,

o yangından,

o mızraktan kaçar

ta orta yere saplanan!

inleyerek tutunurum  kayan bir yıldıza, yok olmak için

göğsümün orta yeri ateş

ruhumun her noktası umut

kaçarım o acıtan kor ateşten

ve yine de beklerken

ah kadın olmak, derim

ah!

40INCI YAŞIMDA BİR SABAH

Bir sabah uyandığımda,
Herkesin kendi hapishanesinin ıssızlığında
yok olmuşluğu fark ettim!

Bir sabah uyandım ve
özgür kuşların çığlıkları sardı kulaklarımı.
renkleri olağandışı,
kanatları göğü kaplayan,
rüzgarla dans eden özgür kuşlar.

Bir sabah uyandım ve gözlerini
kendi gözlerinden ayıramayan kafes kuşlarının
duyulmayan, ağrılı senfonilerini hissettim.
Ağlayan,kedere kapılmış,panik olmuş,
uçmayı unutmuş sayısız kuşlar.

Bir sabah uyandım ve
bağlı olduğum sarmaşıklarda kördüğümlüğümün soluksuzluğuyla ağlamak istedim..
Gerçek ağlamak!
Hiç ağlamadığım kadar çok!
Doğum anında nefes almak adına ağlamaktan da öte…
Belki de şu ana kadar alamadığım nefeslerin tümünü alabilmek için

Bir sabah uyandım ve
Doğan günün tazeliğiyle kollarım göğe doğru
Gözlerim göremediği ‘’o şey’’i arayan
Bir sabah uyandım ve
Fark ettim
Bir nehir
nehirde kumlar,taşlar,yosunlar
dallar,yapraklar,balıklar
kum suyla akıyor
yaprak suyla yüzüyor
yosun suyla salınıyor
yine de
akan su
kumu görmüyor
taşı görmüyor
yosunu görmüyor

bir sabah uyandım ve fark ettim ki
bağlandığım tüm düşüncelerin karanlığında
uçmayı unutmuşum
bağlandığım tüm insanların hapishanelerinde
mahkum olmuşum
bir sabah uyandım ve
güneşe selam ettim
özgür uçan kuşa
deli nehire

bir sabah uyandım

HALA HEP ÇOK ÜZGÜNÜM

çiçekleri sulamayı unutup,

camlardan sarkıyorum hala

yalınayak karlara basayım diyorum,

kar yağmıyor bir türlü

ağaç dalları kuru,yapraksız ve renksiz

bahar bile olsa

denizin rengi

her renkten karıştırılmış suluboya bardağı renginde

ne kayık var ne gemi,martılar desen

onlar başka şiirlerin misafiri

ben hala her sabah kalktığımda

neden içim karanlık diyorum

aynaya bakmak bile gelmiyor aklıma

zoraki çekilen bir kalem,zoraki giyilen bir giysi ile

çıkıyorum kapısından sokağın ve yürüyorum hala

hala hep aynı simitçi sabahın onunda bağırıyor sokakta

sanki mecburmuşum gibi

hep ondan simit alıyorum,

bir çay,bir peynir,bir de domates ve illa da gazete

rengi en soluk olandan,en resimsiz ve en anarşist

oturuyorum deniz kıyısındaki boyası dökülmüş banka

hala üzülüyorum kurda kuşa kadına çocuğa insana

ben hala hep çok kırılgan, gördüğüm düşlere karşı,

hala biraz küskün, belki yersiz ama ve yine de

hala hep umutluyum

birşeyler olur elbet diyen garip bir gülümseme yüzümde

suluboya bardağı rengindeki denize rağmen

hala.

DÜŞÜN BİR GÜNÜ

Bazen

Gün doğumu geçer düşlerimden

Biraz ekmek ve bir parça da peynir

Yanında kahve,sahici sütle yapılandan

Eserken rüzgar denize doğru

Gözlerim bir silüet arar

Sakin ve sessiz,öylece

beklerim.

Hızla geçer arabalar,bir gürültü,bir telaş

Bu yaşamak da nesi böyle derken

bulutlardan gelen martı konar omzuma;

kulağına eğilir yağmurdan haber isterim

Nereye yağacağını bilir o ve düşer aşağıya

Tutarım.

Gün bitmek üzere,ben hala düşteyim

Bir başka döngü,bir başka alem ama

Başka desek de aynı işte

Ya hüzün var ya mutluluk

Yok ikisinin arası,

Ya sessizlik ya çığlık

Yok ikisinin ortası,

Bir de başka bir ses,kimsenin duymadığı

Duyarım.

Gece olmuş lacivertten düşen,

Nasıl da güzel hava,yaz besbelli

Görmesem de biliyorum ordalar ateşböcekleri

Ay çıkmış yukarda bana gülümser,

Hatırla der ’’iyiler hep var ve hep de olacak’’

Kapatıp gözlerimi beklerim,

Sımsıkı sarılır bana

Ve O’nu görür gözlerim,

Gülümserim.

 (babama)

SÜRE

seninle olmak

nasıldı

bil.

bir lacivert vardır

koparır ikindiyi

geceden

tatlı,iç gıcıklayan

dakikada son bulan

bir lacivert.

seninle olmak

öyleydi

o kadar sürdü

sevgili.

SABAH

bir sarı ışık damladı güneşten

sabahı uyandırdı saçlarının üstünde

çınçıraklı bir melodi çınçınladı

sessizden

iki bitişik kirpik

birbirinden ayrıldı

yüzü kirli sokak çocuğu

uyandı.

ŞEHRİN ORTASINDA

Yürüyorum

Yoldan geçen sesler

Kulağıma yarım kalan kelimelerle değip,

Yitiyor.

Yürüyorum

Adımlar sakin ,aşikar

Caddenin tam ortasında

Gülümsüyorum

Kimse görmüyor.

Bir telaş,

Doludizgin sarmış heryeri

Yürüyorum soluksuz

Sakin ama belirgin

Arabalar geçiyor içimden

Gürültülü ve eksoz dumanı yüklü

Her birinin sevdası ilişiyor göğsüme

Çil çil dağılıyor hüzünler

Yürüyorum

Bir yaşam senfonisi bu dinlediğim

Zamanın orkestra şefi olduğu

Mekanı koskoca bir şehir

Notaları hiç tükenmeyen

Güftesi yaşayan yüzler,nefesler

Mest olmuşum

Dinliyorum

Damların üstünden

Yürüyorum.

NE ZAMAN BİTTİ HAYAL KURMALAR VAKTİ

geçmişin gözbebeklerine yansıyan

sönmüş soba kokulu metruk bir oda

soğuk taşlara değen minik ayak parmakları

ısıtmaya hayaller kurardı küçük kız

canı sıkılan çocuklar devri henüz gelmemişti,

gömmedolap çiğ bir açık yeşil renkle kazınmış dimağına

sanki açsan kapıyı girivereceksin içeri gibi

duvarda saatli maarif takvimi,

pamuklu bir saten yorgan altında

kapamış gözlerini

sımsıkı

çölde prenses ya da düşler ülkesinde bir peri kızı

uçuşan tüllü elbiseyle

ısınmış parmaklarının ucu.

ÇOCUKTUM

Herşey ismi gibiydi

bir de

kocaman gelirdi gözüme

insanlar  ne iri

sokak kapısı ne büyüktü

yüz kişi geçerdi arasından.

Birdenbire büyümüşüm

büyümüşüm ben,

ne zaman.

İsmi gibi değil artık hiçbirşey

büyük olan şeyler küçülmüş

farketmeden

bir zaman.

ÇIĞLIK

bir sunuş mu istediğim

kökensiz,olduğu gibi ve birdenbire ortaya çıkan

avuç içinde belirgin bir sıcaklık

dağlardan gelen tanımsız bir koku

ve duyumsayışlarımın sığındığı

mini mahpusların parmaklıkları arasında

uzanmış sarmaşık

kırmak mı tüm alışkanlıklarımı birdenbire

sökmek mi tutunduğu geleneklerinden

parça parça,hiç acımadan,hissizce

yummak mı gözlerimi her türlü bilinenliğe

biteviye

bir veriş mi istiyorum,

bir parça özgürlük mü gençliğim bitene dek,

bana ait yaşarlığımda,

bir parça özbenlik mi,varlığım silinene dek.

TANRI OLMAK NASIL BİŞEY TANRIM

Yukarıdan nasıl görünüyor buralar Tanrım?

Yer yer dağlık ve bolca deniz görüntüsü ardında

Korkmuş martılar,sokak köpekleri ve kediler,sinmişler köşelere

Kara kapkara büyük gibi görünen küçücük böcekler

açgözlü ve zehirli antenlerini saplarken oraya buraya

canı acırsa acısın boşver diyen kırmızı gözlü adamların

pislenmiş yürek kokusu dolu her yer..ve hala avaz avaz bağırırlar utanmazca!

oradan nasıl görünüyor burası Tanrım,

Bugün yağmur yağıyor istanbul’a,

yoksa sen mi ağlıyorsun..

Şems der ki

‘’işin Allah’a kaldıysa,korkma!’’

işte bu yüzden ben de

korkmuyorum Tanrım..

SONUN SONSUZLUĞU

hangi yol

sonu olmayan

hangi göz her gördüğünü anlayan

hangi ses bağırsa da duyulmayan

hangi ayna iç içe görüntülerde yansımasız

hangi ben

sayısız

hangi aşk

gerçeği işte bu’dur dediğin

hangi çile aslında hiç çekmediğin…

SÜREGELEN

Doğmak hakkımızdı

İşte doğduk

Yaşamak da öyle

Yalnız doğduk

Mecburduk

Yaşamak da öyle

?

Ölüm gölgelerden uzun

Buzdan soğuk

Hüzünden acı

Bir elinde tebeşir

Geçmiş karatahtanın önüne

Ders veriyor..

Okul yılları çoktan bitti

Baharların görkemi

Sabahın çiçek açan kokusu

Geride bir gölge

Şimdi sonsuzluğun bahçesinde

Kapalı kalan nöbetçi misali

Gelen geçenin gözlerinde arar

Karanlıktan kaçan  ışığın aydınlığını ..

Korkma

Kapanan sayfa ile mevsim bitmez

Döner gelir beşincisine;

Ne yağmurdur,ne kar,ne de güneş,

Şimdilik o mevsimde ne olduğu bilinmez..

YAŞAMAMAK SONRASI

bir gün

o yola çıkışta

can damarındaki gelgitler durdu sanmışken

miyad dolmuş ve

akmayan suya yansımayan izler peşinde

güneşsiz bir doğuş feryadı ve

canhıraş avazın haykırışları dolarken ciğerlerine dünya  üstü olmazlıklar gecesinde

görünmeyen gölgelerin soğuyuyla titreyecek

''ben var mıydım''

diyeceksin!

Hüzün...öyle bir saracak ki kalbinin üst yerini

beton gibi

sert

canın acıyacak

çok acıyacak

sen yine 

ağlamayacaksın.

geçmiş hiç olmadığı kadar sana ait ve

yaşanmamışlığın,

olmamışlığın,

olduramamışlığın sancısı dolarken göğüs kafesine

sipersizce

sen yine sadece

bakacaksın arkana

bakakalacaksın,

o yola çıkarken sessizce.

SOKAK ÇOCUĞU

Gel bir türkü olalım seninle

Mendil satan çocuğun düşlerine girelim,

O’na hayır demek kolay,

Pencerenin öbür tarafına geçelim

Bir kez aynayı silelim kirli bez elimizde,

Utanalım...

Gel

Bir kez üşüyelim ama

Gerçekten,kemiklerimize kadar işlesin soğuk,

Ayaklarımız hissetmesin

Bir vitrinden yansıyan ışıkla ısınalım,

Notası hüzün olan şarkı olalım seninle,

Avaz avaz bağıralım...

Göğe kaçan balona tutunsun çığlıklarımız,

Bir küçüğün gözyaşında akalım,

Buram buram çaresizliğe rağmen

Unutulmuşlardan olalım..

Tekrar çocuk olalım..

Gözümüzün önünde eriyen hayatlara

Dönüp bakalım dostum,

Gel,

Bir gün sadece

Sokak çocuğu olalım..

EY! – 3

Ey!

Gövdesinde süslü kement

Taşlı taçlı saçlarını savuran kadın,

Her adımı atışta görsünler diye

Fırlattığın edalarını alıp

Bir kuyuya atsan da

Yankısı çarpsa vursa ışıltılı camlara

Paramparça dağılsa ve avaz avaz şangırtılarla

Ey!

Gözlerinde fer gitmiş,hırs gelmiş

Gülmeden kahkaha atan,sevmeden aşık olan

Zahmetsiz çilelerin,benliksiz sultanı

Bir ayna tutsam da sana

görsen ruhunu

Korksan kendi varlığından

Kaçıp sığınsan çocuk saflığına

Geri dönsen bebek kokularına

Silip atsan köhne güzellik tohumlarını

Özüne kavuşsan da

Huzuru kalbinde bulsan

Ey saçlarını rüzgarsız savuran kadın!       

EY! - 2

Ey.. sarmaşıklarıyla bedenime dolanmış ruhum!

hayallerimle yaşamama

bir parça müsaade etsen de

tanış olduğum herşeyi bir anda

silsem,

unufak etsem ve

belkemiğime takılı oltayı çıkartsam

kancasını kırsam..

..o anda uçsam uçsam uçsam!

dalgalansam bir suyun üstünde

kendimce

özgürce..

Ey..sarmaşıklarıyla sanan beni koruduğunu

alternatifli kişiliğimin yaratıcısı

ruhum!

karar ver,

ne olacaksam olayım da

özgür müyüm,değil miyim

bulayım da..                                     

EY!-1

Ey....sen,

pencereden sarkıp da

parmakları denize uçan

martı renkli çocuk.

                                                

bir küçük sevgi tutuştursam eline

ne olduğunu bilmeden,alıp atar mısın.

kendince uçtuğun çiçek mavisi göklerde

selam edermiş gibi yapıp

kandırdığın bana,ona ve sana

neler sunarsın

sevgiyi alıp,atarsan...?

                                                

Ey...sen,

sevgiyi azımsayan

niteliksiz ve artık büyümüş olan

çocuk insan.

bırak da bari beni

kendim arayayım sana verdiğim o sevgi çiçeğini,

bırak da hangi köşeye sıkıştıysa

bulup,çıkarayım onu

ezilmeden tost gibi..

TAŞLAMA

zamansız açmışsın ağaç

bu mevsim kapat gözünü

ağlamak vaktinde

gülünür mü..

her taraf kuru dal,alt yaprak

bir sen çiçek dolusun

ölüm mevsiminde

doğulur mu..

kuşlar inanırsa sana,böcekler de

göçmenler ya yön değiştirirse..

yalan dururken

doğru denir mi,

nefret gününde

sevilir mi..

MİSTİK

bir dünyanın olmadığı bir yer olsa

ve orası bir yer olmasa ve ben

orada olsam,orada değil deseler.

DÜŞLERDE

Yalnızlık sarmıştı güverteleri,

Gözleri donuk

yüreği

sadece bakan.

Sessizliği duydu düşlerinde

bir tek kendine dalan.

Martı bile yoktu köpüklerin üstünde

bir O,

bir kendi

ve bir de gemi.

Gemilere bindi düşlerinde,

rotaları belirsiz

lacivertli,yeşilli sularda

ardında kalanlardan habersiz

hüzünlü ve sessiz.

Martı bile yoktu peşinde,

bir martı bile.

Sakin ve mutlu

Gemilere bindi herşeysiz.

ORHAN VELİ GİBİ OLMAK

sabahın erkeninde bir kez

güneş doğumunu izle,

sancısız tek doğum.

elinde

dumanında nefis kokusu olan

bir fincan çay olsun mutlak ve

diğerinde kahvaltılık bir avuç

arpa ya da pirinç,

hayır,sana değil

kuşlara..

CAN-I GÖNÜLDEN

Benim zulamda bir demet çiçek var

acılanmış çocuklara armağan

bir gün verilecek.

Benim penceremdeki parmaklıklar

elma ağacından,

arasından

gün sızıyor gözlerime

ve odağımda duran ukteye

Çocukluksuz bir yaşamın

tam ortasındaki hiçlikte

bir ağız var suskun,

gözler var

O’na ait ve bakan.

Ellerim dolup taşsın her bir anıyla

kıyamadığım çocukluğumdan kalan,

ve sunayım O’na,

gözü yaşsız kalsın artık!

(sadece yere düştüğü için ağlasın)

benim zulamda unutulmuş bir sayfa var

bir benim unutmadığım

O’na yadigar

bir gün sunacağım.

BİLMEK YA DA BİLMEMEK

kaç yaprak arşınladım dersin

anlamak için

kaç adım attım yeni günlere doğru

kaç kere koştum rüzgarın peşinden ve

kaç kere yumdum gözlerimi olmayanlara

kaç kere yandım dertlerden ve dertsizliklerden

kaç kere sövdüm yaşanmamışlıkların gölgesine

kaç kere

?

bilmem...

bir gün bilecek miyim?

bilsem değişecek miyim?

bilmem...

BEN YOKKEN ŞARKI SÖYLÜYOR MUSUN HALA?

kirpiklerinden tozlar dökülüyor çocuk

ayak parmaklarına kadar sarkmış kanatlarındaki tüyler

atlasan, düşeceğim sanıyorsun ya o uçurumdan

atlasan uçacaksın 

haberin yok.

bir elma ağacı kadar olamadım sana belli

tutunsaydın keşke dallarıma,

ama hiç ağlamaz ki ağaçlar

oysa ben serseme döndüm ağlaya ağlaya.

şimdi söyle bana

sen yalnızken şarkı söyler misin hiç

...

yanımdayken çok söylemiştin ama.

BAHÇE

buğulu bir düşünce ekranında

görünüyor,

hışırdayan yaprak sesleri

ve çocuklar.

gülümseyen yüzümdeki ışıltı

günün ilk saatiyle başlayıp,

sonuna kadar sürüyor

idi.

güzel bir bahçeydi-

-şimdi girmek yasakmış

çocuklar artık oynamıyor

koşmuyormuş

orada.

baharın kokusundan sıyrılıp

yaz sıcağıyla terleten

heyecanlı koşmalar

ve

içtenlikle gülümseyen

çocuk gözlerimiz

o bahçede

idik.