HALA HEP ÇOK ÜZGÜNÜM

çiçekleri sulamayı unutup,

camlardan sarkıyorum hala

yalınayak karlara basayım diyorum,

kar yağmıyor bir türlü

ağaç dalları kuru,yapraksız ve renksiz

bahar bile olsa

denizin rengi

her renkten karıştırılmış suluboya bardağı renginde

ne kayık var ne gemi,martılar desen

onlar başka şiirlerin misafiri

ben hala her sabah kalktığımda

neden içim karanlık diyorum

aynaya bakmak bile gelmiyor aklıma

zoraki çekilen bir kalem,zoraki giyilen bir giysi ile

çıkıyorum kapısından sokağın ve yürüyorum hala

hala hep aynı simitçi sabahın onunda bağırıyor sokakta

sanki mecburmuşum gibi

hep ondan simit alıyorum,

bir çay,bir peynir,bir de domates ve illa da gazete

rengi en soluk olandan,en resimsiz ve en anarşist

oturuyorum deniz kıyısındaki boyası dökülmüş banka

hala üzülüyorum kurda kuşa kadına çocuğa insana

ben hala hep çok kırılgan, gördüğüm düşlere karşı,

hala biraz küskün, belki yersiz ama ve yine de

hala hep umutluyum

birşeyler olur elbet diyen garip bir gülümseme yüzümde

suluboya bardağı rengindeki denize rağmen

hala.