ARABALAR ARASINDAKİ YEŞİL GÖZ

Saçları kızıl, belki de kınalı

bir firkete takmış kahkülü önüne düşmesin diye anası,

Kendisi düşünemez, çünkü yaşı en çok altı..

Elinde peçete, arabalara yetişmeye çalışırken boynunu uzatıp

‘’abla abla’’ dedi,

gülümsedim, yanağına dokundum.

‘'bişey diycem sana’’

‘’söyle canım’’

‘’ben büyüyünce ne olucam biliyomusun’’

‘’ne olucaksın?’’

‘’doktor olucam’’

‘’afferin sana’’ dedim ‘’çok kitap oku, e mi?’’

‘’tamam’’ dedi

‘’hem ben (derken elini göğsüne koydu gururla :)  okula da gidiyorum zaten’’

İnanmıştı, gözleri yeşil yeşil gülüyordu yürek dolusu.

Aldım peçetesinden,

kucaklasam dedim kocaman, alsam arabaların arasından, sıyırsam.

Tutsam elinden, hiç bırakmasam,

Şımarsa azıcık ve ağlasa doya doya..

Sonra büyüse, doktor olsa,

küçük çocukların hepsini sokaklardan toplasa

Çoktan hareket etti araba,

Verdiği peçeteyle sildim yaşları,

Vura vura direksiyona ağladım

‘’tanrım’’ dedim

‘’Tanrı olmak çok zor olsa gerek!  Nasıl katlanılır bunca ağırlığa!! ‘’

SİZ BİLMEZSİNİZ

bir tepede kelebekli dereler akarken

paçaları ıslak

küçük bir çocuk idi

siz bilmezdiniz.

zamansızlık vardı kafasında,

gerisi her neyse ne

uçurtmalara tutunup  uçar giderdi biyerlere

pamuk şekeriyle boyanmış yüzü

tozla pislenmiş parçalı bulutluydu

kahkahayla gülerdi çocuk,

hecelerken sokağın adını köşedeki duvarda

yoğurtçunun çınlayan sesi gelirdi kulağına

koşardı soluksuzca,

siz bilmezdiniz.

Şimdilerde plastik kaplarda satılıyor yoğurtlar ve

uçurtmaların yerine pleysteyşınlar var,

zaten dereler de akmıyor

kelebeklerse hiç yok.

çocuk büyüdü,

artık paçaları değil,yanakları ıslanır oldu

adam diyorlar adına.

ruhunu bıraktığı o tepeyi düşlerken kendi sonsuz karanlığında

sessiz duruyor gibi

siz bilmezsiniz

ağlıyor aslında.

AH KADIN OLMAK!

yağmayan yağmuru izlerken

gecenin camına tutunan seslerde korkularım

birleşir usulca, çoğalır, büyür, dev olur

tek tek  dokunmak  isterim gölgesiz ve  karanlık yapraklara

ağaç olmak isterim,

dal olmak,böcek olmak,toprak olmak

…ve hiçbirini olamam,

çığlığım sessizliğin avazında

görünmez yelkovan adımlı  gözyaşlarım göğe uçar

o göğüs boşluğu ateşinden kaçar,

o yangından,

o mızraktan kaçar

ta orta yere saplanan!

inleyerek tutunurum  kayan bir yıldıza, yok olmak için

göğsümün orta yeri ateş

ruhumun her noktası umut

kaçarım o acıtan kor ateşten

ve yine de beklerken

ah kadın olmak, derim

ah!

40INCI YAŞIMDA BİR SABAH

Bir sabah uyandığımda,
Herkesin kendi hapishanesinin ıssızlığında
yok olmuşluğu fark ettim!

Bir sabah uyandım ve
özgür kuşların çığlıkları sardı kulaklarımı.
renkleri olağandışı,
kanatları göğü kaplayan,
rüzgarla dans eden özgür kuşlar.

Bir sabah uyandım ve gözlerini
kendi gözlerinden ayıramayan kafes kuşlarının
duyulmayan, ağrılı senfonilerini hissettim.
Ağlayan,kedere kapılmış,panik olmuş,
uçmayı unutmuş sayısız kuşlar.

Bir sabah uyandım ve
bağlı olduğum sarmaşıklarda kördüğümlüğümün soluksuzluğuyla ağlamak istedim..
Gerçek ağlamak!
Hiç ağlamadığım kadar çok!
Doğum anında nefes almak adına ağlamaktan da öte…
Belki de şu ana kadar alamadığım nefeslerin tümünü alabilmek için

Bir sabah uyandım ve
Doğan günün tazeliğiyle kollarım göğe doğru
Gözlerim göremediği ‘’o şey’’i arayan
Bir sabah uyandım ve
Fark ettim
Bir nehir
nehirde kumlar,taşlar,yosunlar
dallar,yapraklar,balıklar
kum suyla akıyor
yaprak suyla yüzüyor
yosun suyla salınıyor
yine de
akan su
kumu görmüyor
taşı görmüyor
yosunu görmüyor

bir sabah uyandım ve fark ettim ki
bağlandığım tüm düşüncelerin karanlığında
uçmayı unutmuşum
bağlandığım tüm insanların hapishanelerinde
mahkum olmuşum
bir sabah uyandım ve
güneşe selam ettim
özgür uçan kuşa
deli nehire

bir sabah uyandım

HALA HEP ÇOK ÜZGÜNÜM

çiçekleri sulamayı unutup,

camlardan sarkıyorum hala

yalınayak karlara basayım diyorum,

kar yağmıyor bir türlü

ağaç dalları kuru,yapraksız ve renksiz

bahar bile olsa

denizin rengi

her renkten karıştırılmış suluboya bardağı renginde

ne kayık var ne gemi,martılar desen

onlar başka şiirlerin misafiri

ben hala her sabah kalktığımda

neden içim karanlık diyorum

aynaya bakmak bile gelmiyor aklıma

zoraki çekilen bir kalem,zoraki giyilen bir giysi ile

çıkıyorum kapısından sokağın ve yürüyorum hala

hala hep aynı simitçi sabahın onunda bağırıyor sokakta

sanki mecburmuşum gibi

hep ondan simit alıyorum,

bir çay,bir peynir,bir de domates ve illa da gazete

rengi en soluk olandan,en resimsiz ve en anarşist

oturuyorum deniz kıyısındaki boyası dökülmüş banka

hala üzülüyorum kurda kuşa kadına çocuğa insana

ben hala hep çok kırılgan, gördüğüm düşlere karşı,

hala biraz küskün, belki yersiz ama ve yine de

hala hep umutluyum

birşeyler olur elbet diyen garip bir gülümseme yüzümde

suluboya bardağı rengindeki denize rağmen

hala.

DÜŞÜN BİR GÜNÜ

Bazen

Gün doğumu geçer düşlerimden

Biraz ekmek ve bir parça da peynir

Yanında kahve,sahici sütle yapılandan

Eserken rüzgar denize doğru

Gözlerim bir silüet arar

Sakin ve sessiz,öylece

beklerim.

Hızla geçer arabalar,bir gürültü,bir telaş

Bu yaşamak da nesi böyle derken

bulutlardan gelen martı konar omzuma;

kulağına eğilir yağmurdan haber isterim

Nereye yağacağını bilir o ve düşer aşağıya

Tutarım.

Gün bitmek üzere,ben hala düşteyim

Bir başka döngü,bir başka alem ama

Başka desek de aynı işte

Ya hüzün var ya mutluluk

Yok ikisinin arası,

Ya sessizlik ya çığlık

Yok ikisinin ortası,

Bir de başka bir ses,kimsenin duymadığı

Duyarım.

Gece olmuş lacivertten düşen,

Nasıl da güzel hava,yaz besbelli

Görmesem de biliyorum ordalar ateşböcekleri

Ay çıkmış yukarda bana gülümser,

Hatırla der ’’iyiler hep var ve hep de olacak’’

Kapatıp gözlerimi beklerim,

Sımsıkı sarılır bana

Ve O’nu görür gözlerim,

Gülümserim.

 (babama)

SÜRE

seninle olmak

nasıldı

bil.

bir lacivert vardır

koparır ikindiyi

geceden

tatlı,iç gıcıklayan

dakikada son bulan

bir lacivert.

seninle olmak

öyleydi

o kadar sürdü

sevgili.