BEYAZ

Gölgelerim yeşildi benim,

Kah uzanırdı dalga olup gökyüzüne

Kah ağaçta yaprak olurdu

Uçup da konan kelebeğin kanadı kadar hafif

Salınırdı bir yere bir de göğe.

Bulutların üstündeki masal yeri kadar ulaşılmazdı düşlerim

Rengi mordu,bazen eflatun

Yok ederdi varoluşumu dünyadan

Peri olup görünmez olurdum ya da

Melek olup,uçardım diyarlardan.

Pembeydi sevgilerim yoldan geçen insana

Kah bir tünel olurdu ucu görünmeyen

Git git bitmeyen bir dağın ortasında

Kah köprü olurdu ıssız bir adadan

Balta girmemiş ormana kadar uzanan.

Gümüş rengiydi yağmurlarım

Her vuruşunda pencereme

Yeni bir ışık parlardı kalbimden öteye

Kah akardı olmamış ırmaklardan, görünmeyen denizlere

Ve kah buhar olup uçardı serçelerin gözlerinde.

Beyazdı aşklarım su kadar,güneş kadar,bebek kadar beyaz

Kah dolardım coşkuyla sel gibi akarcasına binlerce kere

Deler geçerdim sonsuz toprakların sızılmamış kayalarından 

Kah  beklerdim doğan  günün sessizliğinde

Sükunetle işlerdim her bir oyayı ovalara yüreğimle.

Şimdi çoğu zaman kasvetli bir günün griliğinde

Hüzün soluk bir sis gibi

Kah görünür kah görünmez ama hep var

Günlerimin resmolduğu çerçevelerde

Bir kitap arasında seslenir şairimden mısralar

Hatırlatır beni bana ve der ki;

‘’birinciliği beyaza verdiler..’’

Her renkten bir buse alıp,üflerim semaya

Gökkuşağı olup, seyreder beni ve

beyaza boyanır gene dünya.